Als je weet waar je vandaan komt, weet je waar je staat
Je hebt het jezelf honderd keer voorgenomen. Deze keer zeg je wel nee. Deze keer neem je wel rust. En toch sta je weer op dezelfde plek, met hetzelfde gevoel. Alsof er iets aan je trekt dat ouder is dan jijzelf.
Dat klopt vaak ook. Veel van wat we doen, voelen en geloven, hebben we niet zelf bedacht. We hebben het meegekregen. Systemisch werk helpt je zien wat je meedraagt, zodat je kunt kiezen wat je houdt en wat je teruglegt.
Tautan betekent verbinding
Tautan is Indonesisch voor verbinding, of letterlijk: de link tussen twee dingen. Die naam heb ik bewust gekozen. In de Indonesische cultuur is verbondenheid vanzelfsprekend. Met familie, met de voorouders, met de natuur, met rituelen die generaties teruggaan. Je bent nooit alleen jezelf. Je bent ook een schakel in een lange lijn.
Voor mij is dat geen theorie. Mijn familie komt uit Soerabaja en Malang, op Java. Mijn oma Mary was nog een kind toen Japan Nederlands-Indië bezette. Ze kwam in een interneringskamp terecht, waar ze leerde dat je emoties inslikt als er geen veilige plek is om ze te laten. In 1962 vertrok de familie naar Nederland. Wat achterbleef waren huizen, mensen en een hele wereld. Wat meeging waren foto's, namen en verhalen. En ook dingen die nooit werden uitgesproken.
Pas toen ik ging uitzoeken waar wij vandaan komen, begreep ik waarom doorgaan, niet klagen en plicht zo diep in mijn eigen leven zaten. Dat was niet alleen van mij. Dat was een overlevingsstrategie die generaties lang nodig was geweest.
In het Westen leren we vooral het omgekeerde. Dat je jezelf moet maken. Dat je los moet komen van waar je vandaan komt. Maar wie zijn wortels negeert, raakt ze niet kwijt. Ze werken dan alleen onder de oppervlakte verder.
Wat is systemisch werk?
Systemisch kijken betekent: je ziet een mens niet los, maar als deel van een geheel. Je gezin van herkomst, je familie, de generaties daarvoor. Ieder systeem heeft zijn eigen ongeschreven regels. Wie hoort erbij? Wie draagt wat? Waar wordt niet over gesproken?
Als kind pas je je daar volledig aan, uit liefde en loyaliteit. Je wordt de sterke, de zorgzame, de onzichtbare of de bemiddelaar. Dat was ooit een slimme oplossing. Als volwassene kan precies dat patroon je opbreken.
Een paar voorbeelden die ik vaak tegenkom:
- Je zorgt voor iedereen, behalve voor jezelf. Net als je moeder, en haar moeder.
- Je voelt je schuldig als het jou goed gaat, terwijl iemand in je familie het zwaar had.
- Je werkt harder dan nodig, omdat rust in je familie nooit veilig voelde.
- Je herhaalt in je relatie een dynamiek die je bij je ouders zag, terwijl je jezelf beloofd had dat nooit te doen.
Familiepatronen doorbreken begint met erkennen
Patronen doorbreken klinkt als vechten. In systemisch werk is het eerder het omgekeerde. Je gaat eerst zien en erkennen wat er is. Wat er gebeurd is, wie er gedragen heeft, wat er nooit uitgesproken is. Pas als iets een plek krijgt, hoef jij het niet meer te dragen.
Dat is geen afrekening met je familie. Je hoeft niemand de schuld te geven. Het gaat erom dat je de last teruglegt waar hij hoort, met respect voor wie hem eerder droeg. Daarna ontstaat ruimte om je eigen weg te gaan, zonder de verbinding te verbreken.
Hoe ik daarmee werk
In mijn coaching combineer ik systemisch kijken met wat er in je lichaam gebeurt. Patronen zitten niet alleen in je hoofd. Ze zitten in hoe je ademt, hoe je je schouders optrekt, hoe snel je ja zegt. Daarom werken we met gesprek, met adem en soms met ritueel. Rustig, veilig en in jouw tempo.
Je hoeft niet te weten waar je vandaan komt om te beginnen. Dat ontdekken we samen.
Benieuwd wat jij meedraagt?
Herken je jezelf in deze patronen? In een kennismakingsgesprek kijken we samen waar je staat en wat je nodig hebt. Bekijk mijn 1-op-1 coaching of neem contact op.